Kalendarium Zamku Gniew KALENDARIUM

  1. Home
  2. Zamek
  3. KALENDARIUM
20 . 09
21 . 09

KALENDARIUM ZAMKOWE

  • 1229 r. – Cystersi z Oliwy przejęli ziemię gniewską „terram Gymeu”, jest to pierwsza pisana wzmianka o Gniewie.
  • 1276 r. – książę lubiszewsko – tczewski Sambor II zapisał ziemię gniewską Zakonowi Krzyżackiemu.
  • 1282 r. – po wieloletnim sporze, na mocy układu w Miliczu, Zakon Krzyżacki przejął ziemię gniewską i rozpoczął budowę tymczasowego grodu obronnego na Dybowie (nad Wisłą, na północ od obecnego zamku) z drewnianych elementów, rozebranego zamku w Pottenbergu, „[…] skoro tylko Konrad on Tirburg (mistrz krajowy) stanął mocną stopą na Pomorzu, wnet rozebrał zamek Potterberg w ziemi chełmińskiej, między Chełmnem a Althausen, i gniewski zamek na Pomorzu nad Wisłą […] w 1283 r. wybudował” podaje historia Prus.  Pierwszym komturem został Dytrych von Spira.
  • Koniec XIII w. – Zakon Krzyżacki rozpoczął budowę właściwego zamku (domu zakonnego). Najpierw wzniesiono mury obwodowe, potem zabudowano skrzydło południowe i północne. W końcowej fazie powstała zwarta gotycka budowla o czterech skrzydłach na planie czworoboku z narożnymi wieżami. Znajdowały się w nim: kaplica, kapitularz (sala obrad), refektarz (sala na posiłki), dormitorium (sypialnia), mieszkanie komtura, magazyny. Potem budowano mury obronne, bramy i fosy oraz zagospodarowano przedzamcze.
  • 1297 r. – 25 września, mistrz krajowy pruski Meinhard z Kwerfurtu nadał dokument lokacyjny dla grodu Gimea (obecnie Gniew) na prawie chełmińskim. Jego odbiorcą był Konrad z Radzynia, ustanowiony pierwszym sołtysem. „Dlatego wszystkim i każdemu z osobna oznajmia się, że po zasięgnięciu rady i za zezwoleniem naszego brata Konrada z Radzynia spadkobiercą, obrońcą i sędzią naszego miasta Gimea jego dziedziców ustanawiamy sołtysem według prawa chełmińskiego”, podaje akt założycielski miasta.
  • 1410 r. – czerwiec, rozpoczęto działania wojenne i koncentrację wojsk zakonnych pod Świeciem. Komtur gniewski Zygmunt von Ramungen, przeciwnik wojny z Polską, wezwany przez Wielkiego Mistrza w pośpiechu z wojskami z zamku wyruszył. A gdy go jeden z braci zapytał, „komu że warownię na czas wojny powierzysz”, odburknął: „a choćby i złym duchom” i tak w gniewie twierdzę opuścił. Zginął walcząc pod Grunwaldem a jego duch pojawiał się w zamku w różnych trudnych wydarzeniach dziejowych – jak podaje miejscowa legenda.
  • 1410 r. – po przegranej bitwie pod Grunwaldem, miasto i zamek przez trzy miesiące zajmowały wojska króla Władysława Jagiełły, ze starostą królewskim Pawłem z Szaradowa. „Rycerze i słudzy (…) - wszyscy zwrócili się w stronę króla i wyrzucili braci (Krzyżaków), którzy, jeszcze pozostali, z domów i oddawali ich królowi i przysięgali mu wszyscy poddaństwo i wierność (…)”, pisał kronikarz w Kronice ziemi pruskiej.
  • 1422 r. – w czasach pobytu w Gniewie byłego wielkiego mistrza Michała Küchmeistera, rozpoczęła się przebudowa zamku, poprzez powiększenie kaplicy, zmianę wjazdu, rozbudowę murów parchamu i urządzenie mieszkania wielkiego mistrza w skrzydle północnym.
  • 1440 r. – Gniew przystąpił do Związku Pruskiego – konfederacji szlachty i miast pruskich, skierowanej przeciw Krzyżakom.
  • 1454 r. – rozpoczęło się powstanie zbrojne przeciw Zakonowi Krzyżackiemu, zamek zajęły wojska powstańcze pod dowództwem Jana z Jani, który został mianowany przez króla Kazimierza Jagiellończyka, pierwszym wojewodą Pomorza z siedzibą na zamku w Gniewie, Na pierwszym zachowanym dokumencie podpisał się: „Hans von deriene Jene Woywodda off Pomerrellen”. Nowy wojewoda sprzeciwił się planom Gdańska, aby rozebrać zamek. Już po kilku miesiącach, po przegranej bitwie pod Chojnicami do zamku wrócili Krzyżacy. Rozpoczęła się wojna trzynastoletnia, tzw. „wojna pruska”.
  • 1464 r. – po kilkuletnich zmaganiach zamek i miasto został zdobyty przez wojska polskie dowodzone przez Piotra Dunina, starostą królewskim na zamku został rotmistrz Tomko z Młodkowa, Gniew po 182 latach wrócił pod panowanie króla Polski. 550 lat później w 2014 r. potomkowie Piotra Dunina zorganizowali na zamku w Gniewie zjazd rodu i ufundowali pamiątkowa tablicę umiejscowioną w kaplicy zamkowej.
  • 1466 r. – koniec wojny trzynastoletniej. Na mocy pokoju w Toruniu, Pomorze Gdańskie, jako nowa prowincja o nazwie „Prusy Królewskie”, zostało włączone do Polski, a zamek stał się siedzibą starostów niegrodowych (dzierżawców dóbr królewskich). Podpisany dokument stanowił m. in. „(…) cała ziemia pomorska w starożytnych swych granicach i ze wszystkimi grodami, miastami, miasteczkami i twierdzami w niej leżącymi, mianowicie (…) Gniewem, (…), Nowem, Świeciem (…), rzekami, wodami, (…), wsiami, portami, ostrowami (…) będą należały i przynależały do wspomnianego najjaśniejszego pana Kazimierza króla i Królestwa Polskiego”.
  • 1519 r. – wojewoda malborski Jerzy Bażyński wzmocnił załogę zamku gniewskiego w obawie przed atakiem krzyżackim.
  • 1593 r. – Podczas podróży flotyllą, Wisłą z Warszawy do Gdańska i dalej do Szwecji, król Zygmunta III Waza wraz z królową i dworem zatrzymał się w Gniewie, co opisał Andrzej Zbylitowski, „Zaś do Świecia, Fordonu i Grudziądza jechał. / Z tamtąd znowu do Gniewa, który zbudowali / Mężni niegdy Krzyżacy, co Prusy trzymali. / Kiedy wdzięcznie przyjęty i czczon od młodego Cemmy i matki jego, / która od zacnego Radziwiłła ród wiedzie, z książąt idąc dawnych / W cnotach wielkich i w rzeczach rycerskich przesławnych. (…) przez noc tam tylko został, bo zaś znowu płynął”.
  • 1595 r. – Sebastian Klonowic płynąc Wisłą z flisakami w poemacie „Flis (…)”, tak pisał o Gniewie; „Rybitska kępa tudzież blisko Gniewa/U którego też niedługo będziewa/Miasteczko rządne, wnet je też ukradniem/ I zamek nad niem”.
  • 1623 r. – książę Albrecht Stanisław Radziwiłł, starosta gniewski, gościł na zamku króla Zygmunta III Wazę z małżonką, który w tym czasie odbywał lustrację Prus Królewskich.
  • 1626 r. – zamek został zajęty przez niewielki oddział szwedzki, we wrześniu pod Gniew ściągnęło kilka tysięcy wojsk szwedzkich dowodzonych osobiście przez Gustawa Adolfa króla Szwecji. W Diariuszu z wojny pruskiej podano: „Dano znać, że odecczewa (z Tczewa) 8 batów (duże płaskodenne łodzie wiosłowe) z piechotą idzie (płynie) ku Miastu y że Sam Gustaw z Woyskiem y lądem za nimi następuje”. Pod miasto przybyły też wojska polskie z udziałem husarii, dowodzone przez Zygmunt III Wazę króla Polski. Stoczono wtedy wielodniową bitwę pod Gniewem, tzw. „bitwę dwóch Wazów”.
  • 1632 r. – Książę Albrecht Stanisław Radziwiłł, starosta gniewski w pamiętniku zapisał swój przyjazd do Gniewu: „Późno przyjechałem do Gniewa. Wyszli na moje spotkanie hajducy z załogi oddając kilka razy ognia z muszkietów, a całe miasto wyszło na powitanie, bito również z dział”.
  • 1655 r. – Gniew został zajęty przez wojska szwedzkie, dowodzone przez feldmarszałka Gustawa Otto Stenbock. Rozpoczął się okres tzw. „Potopu szwedzkiego”.
  • 1657 r. – do zamku wkroczyły oddziały polskie, hetmana Jerzego Sebastiana Lubomirskiego, wtedy przetrzymywano w nim jeńców szwedzkich. Według anegdoty spisanej przez Petra Gordona, grupa jeńców szwedzkich wypiła kilka beczek zgromadzonego wina, co rozgniewało hetmana. Ci zapytani, dlaczego tyle wypili odpowiedzieli „piliśmy za zdrowie Jaśnie Wielmożnego Pana Hetmana”, co uratowało ich od kary.
  • 1660 r. – zakończyła się wojna ze Szwecją. Miasto i zamek zostały wtedy poważnie zniszczone. Lustrator królewski pisał: Duża część mieszkańców opuściła Gniew. W wielu miejscach został zniszczony mur obronny (…). (…) przy ulicy Żydowskiej opuszczone już domy pozbawione dachów i drzwi. Z pustych nor przenika szarość. Zamek spustoszony. Zamkowy browar zniszczony”.
  • 1668 r. – Przebywając w Gniewie hetman Jan Sobieski zatwierdził przywilej dla kapeli farnej z Gniewu z wyłącznym prawem grania na weselach, jarmarkach i chrzcinach „(…) bez wiadomości y ugody z pomienionemi Muzykami Gniewskimi, aby żaden grać ważyć się nieśmiał” – pisał w akcie nadania.
  • 1672 r. – W Gniewie i okolicy rosły jabłonie, których jabłka miały bardzo dobry smak. Szczególnie polubiła, przebywająca tu, Maria Kazimiera Sobieska, kiedy urodziła córkę Adelajdę. Na jej prośbę posadzono je w Wilanowie, a gdy po kilku latach zaowocowały, Jan Sobieski zerwał kosz tych jabłek i przyniósł królowej, a ona spytała go „kosz tylko przyniosłeś”, co król zrozumiał „kosztelko”. Stąd się wzięła ich obecna nazwa „kosztele, kosztelki”.
  • 1677 r. – król Jan III Sobieski, starosta gniewski wraz z dworem przebywał na zamku i 24 czerwca obchodził swoje imieniny. Mieszkańcy mówili wtedy, że „Gniew jest stolicą Rzeczpospolitej”.
  • 1692 r. – król Jan III Sobieski wybudował pałac dla żony Marii Kazimiery, zwany obecnie „Pałacem Marysieńki”.
  • 1703 r. – podczas wojny północnej w Gniewie pojawiły się po raz trzeci wojska szwedzkie i przebywały z przerwami dwa lata, powodując zniszczenia i ubożenie miasta.
  • 1758 r. – podczas wojny północnej w Gniewie i okolicy przebywały wojska rosyjskie.
  • 1772 r. – w wyniku I rozbioru polski Gniew przeszedł pod panowanie Prus, otrzymał nazwę „Mewe” i został włączony do prowincji Prusy Zachodnie (Westpreußen). W urzędowym protokole komisja przejmująca Gniew zapisała: „Dnia 13 września 1772 roku komisja przejęła miasto Gniew, podczas gdy dnia poprzedniego wkroczyła do ratusza i wręczyła trzem zgromadzonym tam porządkowym patent zawierający odpowiednie rozkazy i polecenia. (…) następnie komisja udała się do starostwa (zamek), które należało do zamieszkałego na stałe w Dreźnie elekta Lubomierskiego.
  • 1772 r. – Król Prus Fryderyk II, sprzeciwił się planowi rozbiórki zamku na materiał budowlany „(…) nie upatruję konieczności rozbioru domu Braci Krzyżackich, a w zamian zarządzam przekształcenie ich podług naszych potrzeb, czyli na koszary i magazyny” - pisał w liście.
  • 1772 r. – po zajęciu Pomorza przez Prusy, zamek przeznaczono na magazyn zbożowy - zmieniono układ wnętrz, usunięto sklepienia, podzielono wtórnie kondygnacje, otynkowano elewacje.
  • 1774 r. – na zamku urządzono koszary dla wojska, umiejscowiono sztab i siedem kompanii 5 pułku fizylierów (lekkiej piechoty) im. księcia Philippa von Hessen-Philippsthala tworząc z Gniewu miasto garnizonowe.
  • 1807 r. – miasto i zamek zajęły wojska gen. Jana Henryka Dąbrowskiego, mieszkańcy po raz pierwszy usłyszeli „Mazurka Dąbrowskiego”. „W Gniewie dojechał do nas jenerał Dąbrowski, kilka batalionów z dywizji na pole wyprowadził i obroty (ćwiczenia) niektóre wykonać kazał (…)”, czyniąc przygotowania do ataku na Tczew, pisał w pamiętniku por. D. Chłapowski. W związku z odniesionymi ranami, od lutego do czerwca 1807 r. gen. J. H. Dąbrowski przebywał na leczeniu w Gniewie, o czym pisał w liście do gen. A. Kosińskiego z dnia 26 lutego 1807r. „Doktorowie cieszą mnie nadzieją, że za dni dziesięć będę mógł wsiąść na konia. Czekam tego czasu z niecierpliwością, abym się udał do dywizji i podziękował wszystkim zacnym kolegom za przychylność (…)”.
  • 1855 – obniżono wieżę główna i częściowo rozebrano mury podzamcza.
  • 1856 r. – miasto, po raz pierwszy, sprzedało zamek Ministerstwu Spraw Wewnętrznych Prus za kwotę 60 tysięcy talarów. Postanowiono zaadaptować zamek na ciężkie więzienie karne dla 950 recydywistów. Władze przeznaczyły na ten cel ponad 133 tysiące talarów. Przez trzy lata na zamku pracowało stu rzemieślników.
  • 1857-1859 – częściowo odtworzono założenie zmieniając funkcję na więzienie: usunięto tynki, wyremontowano narożne wieżyczki (czwartą wzniesiono na dawnej wieży głównej), odbudowano sklepienie kaplicy i mury podzamcza, wykuto szereg nowych okien, które doświetlały przestronne cele więzienne, zlokalizowane na czterech piętrach. W piwnicach zorganizowano kuchnię i spiżarnię, natomiast na parterze pomieszczenia biurowe i magazynowe. Dla zapewnienia lepszej komunikacji wykonano trzy nowe klatki schodowe w skrzydłach wschodnim, południowym i północnym. Zasypano fosy wokół zamku, rozebrano gotyckie gdanisko, które zastąpiono nowymi ubikacjami podłączonymi do murowanego kanału ściekowego uchodzącego do Wisły. Studnia zamkowa została ponownie oczyszczona i podłączona do instalacji wodociągowej. Dla potrzeb stolarnia, w której zatrudnieni byli więźniowie, zamontowano maszynę parową. Dokonano rozbiórki zrujnowanych budynków gospodarczych. Na ich miejsce w narożniku północno-wschodnim przedzamcza wybudowano nową stajnię, a na przedzamczu zachodnim budynek administracji więziennej tzw. Dom Bramny.
  • 1914 r. – rozpoczęła się I wojna światowa, w zamku zlikwidowano więzienie i wprowadzono wojsko niemieckie, przygotowujące się do obrony linii Wisły przed atakiem rosyjskim, a następnie urządzono obóz dla jeńców rosyjskich.
  • 1920 r. – Gniew został przyłączony do Polski po 148 latach zaborów, przez wojska Frontu Pomorskiego gen. Józefa Hallera. Przejęcia dokonał oddział dowodzony przez pułkownika Stanisława Skrzyńskiego.
  • 1920 r. – na zamku urządzono siedzibę Starostwa Powiatowego i koszary dla wojska.
  • 1921 r. – wybuchł pożar zamku, który zniszczył dach i trzy skrzydła, a budowla na wiele lat stała się trwałą ruiną.
  • 1922 r. – w zamku i innych budynkach zakwaterowano II batalion 65 Starogardzkiego Pułku Piechoty, który wchodził w skład XXXII Brygady Piechoty należącej do 16 Pomorskiej Dywizji Piechoty.
  • 1930 r. – pomiędzy zamkiem a pałacem Marysieńki, oddano do użytku budynek koszar (obecnie hotel) i odsłonięto pomnik marszałka Józefa Piłsudskiego.
  • 1933 r. – odbyły się uroczystości 250-lecia bitwy pod Wiedniem, „(…) z wielką okazałością w obecności kilkutysięcznego tłumu uczestników obchodów ksiądz biskup Stanisław Wojciech Okoniewski (…) celebrował w tym dniu uroczystą mszę św. na dziedzińcu koszarowym” (na terenie wzgórza zamkowego)jak podaje kronika szkoły powszechnej. 
  • 1939 r. – rozpoczęła się II wojna światowa, do Gniewu wkroczyły wojska niemieckie, w zamku urządzono obóz przejściowy dla mieszkańców Kociewia, a następnie przeznaczono dla wojska, a przy końcu wojny w 1944 r. urządzono szpital.
  • 1945 r. – zakończyła się II wojna światowa, zamek wrócił pod panowanie Polski i stał się własnością państwową jako trwała ruina. W sąsiednich budynkach stacjonowało wojsko.
  • 1957 r. – w budynkach w otoczeniu zamku (dawne obiekty koszarowe) urządzono Gniewskie Zakłady Podzespołów Radiowych T – 20, natomiast w tzw. Pałacu Myśliwskim szkołę przyzakładową.
  • 1968 r. – Zakłady Mechanizmów Okrętowych „Fama” w Gniewie wspólnie z Pracownią Konserwacji Zabytków w Gdańsku rozpoczęły I etap odbudowy zamku, poprzez naprawę korony murów i wież oraz położenie nowego stropu i dachu, m. in. z przeznaczeniem na zaplecze kulturalno-oświatowe i biurowe. Przebudowę przerwano w 1975 r.
  • 1986 r. – Zakłady Hotelowe SA w Warszawie na podstawie umowy z gminą przejęły Hotel Marysieńka wraz z otoczeniem i rozpoczęły prace remontowo – modernizacyjne hotelu i otoczenia zamku.
  • 1992 – 1997 – z inicjatywy ówczesnego dyrektora Miejsko Gminnego Domu Kultury Jarosława Struczyńskiego, Gmina Gniew przy wsparciu Urzędu Pracy w Tczewie i Gdańsku, Muzeum Archeologicznego w Gdańsku i Stowarzyszenia Les Compagnons du Tour de France, rozpoczęto II etap odbudowy zamku, zatrudniając w ramach robót publicznych, bezrobotnych z terenu gminy. Wykonano stropy i zaadoptowano wnętrza trzech skrzydeł zamku z kaplicą, ekspozycjami Muzeum Archeologicznego w Gdańsku, Dormitorium – zapleczem noclegowym dla 90 osób, karczmą i salami konferencyjno – bankietowymi.
  • 1997 r. (4 kwiecień) – ksiądz biskup Jan Bernard Szlaga, pobłogosławił kaplicę w zamku w Gniewie, ustanowił jej patronów: św. Huberta i św. Jerzego i ustanowił kapelana, co zostało potwierdzone w statucie nadanym dnia 5 lipca 1997 r.
  • 1998 r. – Gmina Gniew wyłączyła obiekty tzw. „Wzgórza zamkowego” ze struktury Miejsko Gminnego Ośrodka Kultury w Gniewie i przekazała je do utworzonej firmie Zamek w Gniewie Sp. z o. o.
  • 2002 r. – początek budowy produktu turystycznego “Zamek Gniew – Podróż w Przeszłość”.
  • 2003 r. – Gmina Gniew powołała Fundację Zamek Gniew, do zarządzania wzgórzem zamkowym oraz rozwoju produktu turystycznego i odtwórstwa historycznego. Prezesem zarządu został Jarosław Struczyński.
  • 2003 – 2010 – zamek staje się ważnym ośrodkiem działalności rekonstrukcji historycznej i jednym z głównych w Polsce, ośrodków kultywowania tradycji i krzewienia historii. Powstały produkt nagrodzony został dwukrotnie certyfikatem Polskiej Organizacji Turystycznej – Turystyczny Produkt Roku 2003 i 2007.
  • 2005 r. – dzięki współpracy z kompanionami z Niemiec i Francji dokonano remontu Sali Świętego Jerzego (skrzydło wschodnie zamku), wykonując drewnianą imitację stropu. Dokonano także adaptacji parteru skrzydła zachodniego na Salę Świętej Elżbiety.
  • 2007 r. (28 lipca) – ksiądz biskup Jan Bernard Szlaga przychylił się do prośby proboszcza księdza Zbigniewa Rutkowskiego i Zarządu Fundacji Zamek w Gniewie i wyraził zgodę, aby w kaplicy pw. św. Huberta i św. Jerzego w zamku umieszczono tabernakulum z prawem przechowywania Najświętszego Sakramentu.
  • 2007 r. – wobec niemożliwych dla budżetu gminy, kosztów rewitalizacji Wzgórza zamkowego, ograniczenia w dostępie do środków finansowych Unii Europejskiej w ramach RPO i postępującą degradację techniczną obiektu, Gmina Gniew rozpoczęła próby poszukania inwestora dla tego miejsca. Droga do tego nie była prosta, poprzedziły ją czynności formalne i dwuletnie negocjacje, w tym z Grupą Polmlek z Pułtuska. W efekcie Zamek został sprzedany na podstawie umowy zobowiązaniowej za 14 700 000 zł z klauzulą, że Grupa POLMLEK zainwestuje w odbudowę ponad 40 mln złotych i utrzyma dotychczasowe funkcje, po czym nastąpi właściwe przeniesienie własności.
  • 2010 r. (10 lipca) – w Gdańsku, w sześćsetlecie bitwy grunwaldzkiej, Burmistrz Gniewu Bogdan Badziong podpisał z Jerzym Boruckim reprezentującym Polmlek Spółka z o. o. w Warszawie, umowę zobowiązaniową sprzedaży „Wzgórza Zamkowego” w Gniewie. Faktyczne przekazanie nastąpiło dnia 1 sierpnia 2010r.
  • 2010 r. (31 lipca) – symboliczne przejęcie zamku miało miejsce w sobotę 31 lipca, podczas XIX Międzynarodowego Konnego Turnieju Rycerskiego dokonano symbolicznego przejęcia zamku. W sali św. Jerzego spotkali się przedstawiciele Grupy Polmlek, Urzędu Miasta i Gminy Gniew, Fundacji Zamek w Gniewie oraz dziennikarze, którzy już od dawna śledzili losy gniewskiej twierdzy. Podczas turnieju Burmistrz Gniewu, Bogdan Badziong przekazał Andrzejowi Grabowskiemu z firmy Polmlek klucze do twierdzy i symboliczny paszport na Kociewie.
  • 2010 r. – Grupa Polmlek utworzyła firmę Zamek Gniew spółka z o. o. do zarządzania działalnością gospodarczą zamku. Prezesem został Krzysztof Lisiecki z Pułtuska.  
  • 2011 r. – Grupa Polmlek rozpoczęła realizację projektów, stworzenia w Zamku Gniew międzynarodowego ośrodka turystycznego i kulturalnego, opartego o kompleksową rewaloryzację i rewitalizację wszystkich zabytkowych obiektów i przestrzeni Wzgórza Zamkowego.
  • 2011 r. – po kompleksowym remoncie i modernizacji oddano do użytku hotel w Pałacu Marysieńki, a poświęcenia dokonał ks. bp Piotr Krupa z Pelplina.
  • 2011 r. – firmy wchodzące w skład Grupy Polmlek utworzyły fundację „Europejski Park Historyczny w Zamku Gniew” do prowadzenia rekonstrukcji i odtwórstwa historycznego. Prezesem zarządu został Jarosław Struczyński z Gniewu.
  • 2012 r. – Wojewoda Pomorski Ryszard Stachurski po 558 latach, dokonał symbolicznego przejęcia zamku Gniew, jako pierwszej siedziby, pierwszego wojewody pomorskiego Jana z Jani w 1454 r. W zamku urządzono symboliczną siedzibę urzędu Wojewody Pomorskiego.
  • 2012 r. – oddano do użytku zmodernizowany i wyremontowany dziedziniec zamku wraz z zadaszeniem.
  • 2013 r. – Po kompleksowym remoncie dawnego budynku koszar, oddano do użytku nowy hotel i restaurację „Hotel Rycerski”.
  • 2013 r. – dokonano wymiany pokrycia dachu i wież na zamku oraz urządzono przestrzeń pomiędzy hotelami a zamkiem.
  • 2014 r. – na podzamczu na dawnym placu turniejowym, oddano do użytku „Park historii”, jako teren służący do edukacji historycznej.
  • 2016 r. – wykonano remont muru obronnego od strony północnej.
  • 2018 r. – kontynuacja projektu rewaloryzacji zamku, pałacu myśliwskiego i domu bramnego.

Kalendarium opracowano na podstawie pracy:

Krzysztof Halicki. Od upadku do świetności. Dzieje zamku w Gniewie od pożaru
w 1921 roku do czasów współczesnych.

WARTO ZWIEDZIĆ

Zwiedzanie Zamku zaczynamy od Dziedzińca. Tu poznacie najstarsze dzieje ziemi gniewskiej, a przebiegłość i skuteczność knowań Zakonu Krzyżackiego z pewnością Was zaskoczy. W tę wiedzę odziani ruszycie dalej!

 

Z Dziedzińca szklanymi schodami podążycie na główną, pierwszą kondygnację południowego skrzydła Zamku odwiedzicie kaplicę pod wezwaniem świętego Huberta
i świętego Jerzego,  obecny tam Najświętszy Sakrament nawiedzając!

Z kaplicy krętymi schodkami w wieżyczce południowo zachodniej dotrzecie na krużganki obronne, które doprowadzą Was do okrutnej Męczennicy z machinami tortur i ich ofiarami. Strach się bać!

Idąc dalej zajrzeć możecie do Komnaty  Dawnych Mistrzów i popraktykować: z  kuszą i łukiem na strzelnicy, na prasie Gutenberga, w mennicy czy na warsztacie tkackim. Do dzieła!

Krużganek zaprowadzi Was do zbrojowni, gdzie pod okiem fechmistrza poznać można sztukę zażywania oręża, stanąć do pojedynku szermierczego i umrzeć ….ze śmiechu!

Po okrążeniu krużganka w skrzydle południowym a podążając dalej na północ traficie do ekspozycji Gdańskiego Bractwa Miłośników Wojskowości na własne oczy oglądając relikty pól bitewnych II WW, w tym urocze szczątki niemieckich maszyn latających!

 

Zażywając po tych wrażeniach schodów w dół traficie na sale ekspozycyjne Muzeum Archeologicznego w Gdańsku, Oddział w Gniewie. Staniecie na polach bitwy grunwaldzkiej, poznacie dawnych mieszkańców twierdzy oraz dzieła wybitnych artystów kowali przed laty w zamku czynionych!

Nocny spacer z lampionami

Jeśli zwiedzanie Zamku za dnia Wam nie starcza to możecie to uczynić ponownie po zmroku. Zaopatrzenie w lampiony ze świecami, po narażeniu na bezpośredni kontakt cielesny  z historią oraz jej schodami i niskimi łękami posiądziecie szansę … powrotu domu!

 

Newsletter

Zapisz się i otrzymuj najnowsze
informacje o ofertach hotelu.

Ta strona używa COOKIES.

Korzystając z niej wyrażasz zgodę na wykorzystywanie cookies, zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki. Więcej w Polityce prywatności.

OK, zamknij